कसं जगायचं?

काल नेटवर सर्फ करताना वाचनात "मेथांबा" ची रेसीपी आली. ऐकून माहित होती पण करण्याचा योग कधी आला नव्हता. मेथांबा म्हणजे शिजवलेल्या कैरीचा आंबट गोड पदार्थ! (खूप कमी लोकांना माहित असेल कदाचित, आजकालच्या पिझ्झा बर्गर च्या जमान्यात बऱ्याच जुन्या रेसिपीज पडद्या आड गेल्या आहेत. असो! तो एक स्वतंत्र लिखाणाचा विषय आहे) तर आणल्या कैऱ्या आणि लागले कामाला. सरप्रायजींगली उत्तम झाला होता मेथांबा(नेटवर सापडलेल्या सगळ्याच रेसिपीज छान होतात असं नाही). कैरीचा आंबटपणा, गुळाचा गोडवा आणि मेथीची मंद सुवासिक चव…  एकंदर उत्तम रसायन जमलं होतं. किती रूपं त्या कैरीची? किती प्रकारे खाण्यात तिचा उपयोग केला जाऊ शकतो… आणि प्रत्तेक रुपात ती stand out होते. कैरीचं लोणचं असो वा कैरीची चटणी. कैरी प्रत्तेक रुपात हिट असते. चैत्रामध्ये तर कैरी ला विशेष मान असतो. आंबा डाळ आणि कैरीचं पन्ह हा चैत्रातील हळदी कुंकवाचा ठरलेला मेन्यू! कैरीचा मोरांबा तर लहानानपासून मोठ्यांपर्यंत सगळ्यांच्याच वेड लावतो. आमच्याकडे तर नॉनव्हेज मध्येहि आम्ही कैरीचा वापर करतो. बाजाराचं कालवण असो वा...

जेवण हा माझा इतका जिव्हाळ्याचा विषय आहे कि या विषयावर मी कितीहि वेळ बोलू शकते. असं म्हणतात कि आपली भारतीय खाद्यसंस्कृती फार महान आहे...नाही आहेच ती पण जागतिक खाद्यसंस्कृतीही आता दुर्लक्ष करण्यासारखी राहिलेली नाही. परिपूर्ण जेवण कसं असावं हे  जगाने भारतीयांकडून शिकावं अन Presentation  कसं असावं हे आपण त्यांच्याकडून शिकायला हवं. असं म्हणतात कि जेवणाने आधी डोळे तृप्त झाले पाहिजेत अन नंतर पोट. हाच तर ग्लोबल खाद्यसंस्कृती चा मूलमंत्र आहे. जेव्हा पासून कुकरी शोज टेलीव्हीजनवर  यायला लागले, तेव्हापासून जागतिक खाद्यसंस्कृती अजून विकसित झाली. नाहीतर फॉरेनच्या भाज्या कुठे मिळत होत्या इथे...आणि मिळत असल्याच तरी क्वचित ठिकाणी. आजकाल प्रत्तेक गल्लीच्या टोकावर चेरी टोम्याटोज, ब्रोकोली, अवोकाडो सर्रास  दिसतात. इम्पोर्टेड भाज्यांसाठी आजकाल विशेष दुकानही सुरु झाली आहेत, विशेषकरून Malls मध्ये.  मागे एकदा Food Mall मधून मी २ भली मोठी लिंब आणली होती अन तीसुद्धा सीडलेस.. आपल्या ३ लिंबांच्या बरोबरीचं...